Diario Vasco
img
HARRITARTEKOS LAPAPRESKOS
img
Jesus Mari Mendizabal | 27-07-2016 | 08:15| 3

Gaur arte ia denontzat erabat ezezaguna zen produktu exotikoa, modako ipini berri dute hainbat sukaldarik bal-bal: ‘mertensia maritima’. Denbora asko ez dela, Irungo Ficoba azokan, izugarrizko arrakasta izan zuen, agidanez. Landare hosto iraunkor honek zer duen bertute berezko eta banakorik? Ahor, bada: gordinik nahiz egosita nahiz ozpinetan kontserbatua jaten duzularik, ostraren ahogozoa, gustua, zaporea ematen dizula. Atsegina oso, ziur, gurean probatu dugu dagoeneko eta. Ahora sartu orduko, ostra ekartzen dizu burura. Ipar hemisferiotik omen dator (Islandia, Groenlandia, Kanada…); Normandian desagertzeko zorian omen da, jendearen gehiegizko biltzearen erruz; sukaldean maiz erabilia omen da; kostako harrien artean hazten omen da… (Hori guztia eta gehiago Wikipedian duzu, nahi izanenean). Kontua da, gure koinata batek Gernikara eraman duela landare horietako bat, pozarren, bere ortura, Euskal Herriko lurrak ere atsegin omen dituela-eta ostra-belar horrek.

Gernikatik urrutira gabe, Lekeition, ‘Aisia Zita Hotel Emperatriz’ duzu. Zita… Nor ote Zita delako hori? Honatx: Zita Maria delle Grazie Adelgonda Micaela Raffaela Gabriela Giuseppina Antonia Luisa Agnese de Borbone e Bragança. Labur esanda, Zita de Borbón y Parma. Austria-Hungriako azken enperatriza eta erregina izan zen. Habsburgoko Karlosekin ezkondu zen 1911n, familia tradizioz errotik karlistara, egundoko ondasunetan murgil… Eman eta kendu, ordea, infernuko txerrenak egiten du, eta lehen gerra mundialaren ondoren, 1918an, kargu guztiak kendu eta atzerriratu egin zituzten, tristerik. Senarra, Madeira irlako Quinta da Monte palazioan exiliatua zegoela, 1922an hil zitzaion. Zitak berak geroztik, bederatzi seme-alabekin batera, itzuli-mitzuli ibili behar izan zuen urte askoan; ezin esango dugu txingurri galduaren tankeran, baina bai tristura beltzean nonbait, ezen ‘La dama de negro’ goitizenarekin bizi izan zen. Suitzan lehendabizi; Cadizen eta Sevillan eta Madrilen hurrena; Donostian eta Lekeition hurrenago, eta Belgikan azkenik. (Hau guzti hau ere, eta askoz gehiago, Googelen aurki dezakezu). Kontua da, hala behar-eta, Lekeitioko itsasbazterrean jarri zela etxe handi batean bizitzen… Eta hemen dator koxka: honetara zetorren orain arteko nire kalaka guztia.

Dakienak, badaki. Eta niri historia hau zinezki dakien txori txiki gernikar batek kontatu dit. Lekeitioko Aisia Zita Hotel Emperatriz delako hori, Isuntza ondoan, antzinako Uribarren jauregiaren errauskinen gainean eraikia omen dago. Arestian aipatu dugun ‘Beltzezko Dama’, Zita, hamahiru izeneko señora, itsasertzeko palazio horretantxe bentanatik begira omen zegoen egunsenti bare batean, marea behean zela… Etxapean, ur izkinako harri, arroka, harkaitzetan, gizon zahar bat omen zebilen arrantzan, izkira, karramarro, ostra, muskuilu, lapatan… auskalo. Harkaitzetatik zera batzuk labain muturrez askatzen zituela ikusirik, damak galdera: «Oiga! ¿Qué son esos!?». Hitzak hizpidea, eta arrantzale lekeitiarrak erantzun: «Hara bestea, berriz! Estos no son quesonesos; estos son harritartekos lapapreskos». Lapatan ariki, nonbait, une hartan gizona; lapa freskoak biltzen… (Hau gaur arte ez zenuen, noski, ez Googelen, ez Wikipedian, ez Internet guztian topatuko, hautsi edo urratu saiatuta ere). Kontua da, ia denontzat erabat ezezaguna zela historia polit hau. Gaur arte.

Bizargorri, 2016-07-27

Ver Post >
NEUXIT
img
Jesus Mari Mendizabal | 22-07-2016 | 16:52| 3

Baldin Brexit aspaldian modako horrek (Bre+exit) esan nahi badu Bretainia Handia Europatik kanpora, Neuxit honek galga berean adierazi nahi du Neu Espainiatik at, alde, ospa, kanpora, arrut! Hori, oraintxe bertan; zeren eta gerora, espero dut, beranduegi izan dadin baino lehen, EHat izango dugula; hau da, E.H. at! Euskal Herria Espainia alu honetatik at, aske, alde, ospa, arrut, hanka, kanpora, aparte, libre! Arraina larrean bezain arrotz sentitzen naizelako.

 

Nola hustu barren errea? Nondik hasi akaberarik ez duen hondamen, triskantza, katastrofe espainiarra kontatzen? Eguneroko berriak dira aspaldian etengabeko testigantza. Beherakoa sortzen didate, akakaberarik gabekoa. Diru publikoaren xahutze apoteosikoa, jaun huts eta andere putzen soldata demasekoak, Hezkuntza eta Osasunaren pribatizazio lotsagabea, ate birakariak, epaileen saldukeria, justiziaren ez justua, diktadura mozorrotua, sistema goitik behera usteldua… Martinez Pujalte, Alfonso Guerra, Arias Cañete, Felipe Gonzalez, Rodrigo Rato, Carlos Urquijo, Nicolas Txikia… Non da akakabera, ene! Ez español guziak igual direlako, baizik askok beldurra sartu didalako.

 

Bien bitartean, nire, gure, zure euskal herrien nagusi daude. Gu haienak gara: ixo eta kito. Ez gaituzte diferente ezertan nahi; berek nahi bezalakoak izan behar dugu derrigor; bestela, ez gara zintzoak, ez gara morroi onak. Mehatxu egiten digute sekula eta beti: gu nagusi edo muturrak hautsi! Zaudete espainol fidel, zaudete gure esanetara… Bien bitartean, ez gaituzte behin ere gogoan beren hauteskunde-mitinetan (baldin ez bada, “euskal” eta “terrorista” sinonimotzat jartzeko). Ez digute geure historia kontatzen uzten; ez digute geure aiton-amonen gorpuak bilatzen uzten. Ixo eta kito. Gerra ondorengo exekuzioak, desagerketak, gatibu lanak… Ixo eta kito. Torturak lehen han, torturak orain hemen… eta: “Torturak non!??”. Ixo eta kito. Gaztelania derrigor jakin behar da nonahi, nahi eta nahi ez; euskara hemen ere ez da behar. Hur baten baliorik ez diote geure ezeri ematen. Arrazoirik ez dugu gutxi garelako.

 

Duela 112 urte doi-doi, Madrilgo kafetegi jendetsu batean (idazle, artista eta abar), gure Pio Barojak, espainiarren gainean mintzo zelarik, zera esan omen zuen aho bizarrik gabe: «Espainian zazpi español mota daude. Begira: bat, ez dakitenak; bi, jakin nahi ez dutenak; hiru, jakintza gorrotatzen dutenak; lau, ikasi ezin eta sufritzen dutenak; bost, ikasiaren itxurak egiten dituztenak; sei, ezer ere ikasi ez, deus ere jakin ez eta arrakastatsu bizi direnak. Azkenok beren buruari ‘politikari’ deitzen diote, askotxo batzuek; ‘intelektual’, beste askotxo batzuek; eta ‘tertuliano’, aurreko bi karreretan aurrera egin ez dutenek».

 

Ehunda hamaika urte baino gehiago joanak diren arren, ez da agidanez mejora handirik espainiarren artean. Europaren pare samarrean jartzeko, lau hankako xexen xaharrean (PP, PSOE, Podemos, Ciudadanos) ez da nobedade handirik, ez da euskaldunontzat gauza onik; ezta berentzat ere, begi-bistakoa denez… Beraz, Neuxit! Ni, banoa; goazen. Denbora asko baino lehen ezagutuko ahal dugu EHat. Izan ere, ez, ez dut nahi, ez-ez-ez, ez holako zibilizaziorik!

Bizargorri, 2016-07-20

Ver Post >
TAKTIKA ETA DIAGNOSTIKOA
img
Jesus Mari Mendizabal | 13-07-2016 | 07:32| 1

Bere bizitza guztian herri koxkorretan baserriz baserri mediku lanetan ibili eta gero, erretiratzea erabaki zuen doktore aguretuak, berrogeita hamar urte aski urte bazela-eta edozein egitekotan; zer esanik ez erreka-bazter, baso-zulo eta  muinoetako ibili etengabekoetan. Erretiratuenean, jakina, ordezko bat behar zuen nahitaez bilatu. Bilatu ez ezik, aurkitu ere laster egin zuen mediku berri gazte bizkorra… Paperak egin eta ofizioa trukatu aurretik, ingurumarietako jendeek ezagut zezaten komeni zela-eta, auzoz auzo etxerik etxe hasi ziren bisitak egiten, aliritzira, aurkezpena egitera; eta, inon mindunik izanenean, kasuan kasuko gaitza aztertu eta diagnostikatzera.

Lehen-lehendabiziko bisitan, emakume heldu bat tokatu zitzaien ondoezik, tripetako minez: beherakoa eta oinazea eta komeriak… Segituan eman zion mediku zaharrak erantzuna: «Zuri gertatzen zaizuna da, fruta gehiegi jaten duzula. Hori duzu nire diagnostikoa. Fruta gehiegi eta, gainera, ondo heldugabea askotan. Zergatik ez duzu fruta gutxiago jaten? Zergatik ez dituzu aleak banan-banan sanoak bereizten…?». Eta, halaxe izan ez bazen ere, halatsu behintzat amaitu zen etxe hartako gorabehera.

Handik irten bezain laster, ordea, mediku  gazteak: «Baina, zer arraio! Ez duzu aztertu ere egin-eta andrea! Nola egin liteke diagnostikoa hain azkar, hain arin!?». Zaharra ez zegoen isilik egoteko, eta: «Tira, tira… Ez zian azterketa egiten hastea merezi, moteil. Konturatuko hintzenez, une batean estetoskopioa lurrera erortzen utzi diat. Hura jasotzera makurtu naizenean, zabor-ontzian haran berde, sagar gordintsu eta laranja berdotzen azal mordoa ikusi diat, kontsumorako ez oso egokiak. Garbi asko zagok, hortaz, andre eri horren tripako minen kausa… Zientzia unibertsitatean, onean, bai; baina taktika ibili-ibilian ikasten duk, gazte; ibili egunerokoan; ikusiko duk… Hurrena tokatuko zaigun etxean, baldin gaixorik bada, hire kargu azterketa». Mediku gazteak hala egin zuen bere kautan: «Hau duk, hau, zakur zaharra…!».

Baso bidean gora joanik, hurrengo basetxe bisitagarria. Ederra, alajaina. Han andre aski gazte batekin jardun zuten berriketan. Bakarrik bizi zen, agidanean, beste inor ez zen-eta agertu diosaletara. Arin jantzia zegoen, txunditu samar, lotsati. Hura sorpresa: zer esan bi medikuri!? Haserako hitz hutsen ondoren, dama gazteak askotxo nekatzen zela esan zien, ahulik sentitzen zela maiz, ez zitzaiola normala iruditzen abaildura halakoa… Mediku gazteak agudo erantzun zion: «Zu, akaso, elizari gehiegi emana zaude; gehixko entregatzen zara. Egiteko hori gutxituko bazendu, oneratuko zinateke noski, eta kemena berriro ere zeureganatuko zenuke, seguruenera». Eta hala, behintzat, besterik ezer tajuzkorik gabe, irten ziren bigarren etxe hartatik ere.

Behin kanpoan zirenean, zaharrak, zur eta lur, gazteari jakin-minez: «Zeharo harritu naik hire diagnostikoak. Nondik atera duk hik damatxo hori gorputz eta arima elizari emana dabilenik, e!?». Eta mediku berri gazteak orduan: «Harritu egiten zaituela nire diagnostikoak? Zeuk irakatsi didazun taktika erabili dut, ba. Garbi asko dago dama horren neke guztien kausa. Ez zuen aztertzen hastea merezi. Hitz eta pitz ari ginela hirurok, nire estetoskopioa lurrera erortzen utzi dut, nahita, disimuluan. Eta, jasotzera makurtu naizenean, hara!, herriko apaiza ikusi dut ohe azpian larrugorritan».

Bizargorri, 2016-07-13

Ver Post >
MAKURTU EZIN
img
Jesus Mari Mendizabal | 12-07-2016 | 16:39| 1

Aurtengo udaberri euritsu lardatsaren ondoren, uda aurrera doa dagoeneko eta, hala ere oraindik, egun eder eguzkitsu bakoitzeko, hiru-lau muxin lainotsu tokatzen ari zaigu euskal herriotan, errekoño. Edozein moduz ere, ikusi besterik ez dago, datorren abuztuko oporrak baino dexente lehenago, jadanik larruazala majo belzturik daramanik hamaika badabil kalean harro asko. Beste irundar ttantto-falta hura bezala, zokor-mazoa halakoa…

Aurreko batean bertan, ohetik jaiki berri, horman goitik beherainoko ispiluaren aurrean jarrita, ikusi zuen beltzaran kolore politekoa zeukala gorputz guztia. Gorputz guztia, salbu…, ai ene, azpiko txoria! Zakila izan ezik, alegia. Nabaria zen, izan ere, diferentzia larrutik adarrera, diferentzia nabaria zenez. Eta gizaseme kokolo irundarra derrepente deliberatu zen bere akats hura (ezkutukoa, baina akatsa) lehenbailehen erremediatzera, nola edo hala, aurrekalde ona egiteko.

Ezaguna zuen Hendaiako itsasbazterrean, bi Dunbarrietatik hurbil, kala txiki-txiki gorde-ezkutu bat, bainulari normalengandik apartean. Haraxe joan zen, gaur zortzi hain juxtu, eguerdi aurrean, aste buruzurian hara kristaurik arrimatuko ez zelakoan. Behin han, arropa guztiak kendu, hondarretan zulo luze bat egin, pittittoz gora etzan eta harea arinez estali zuen soin osoa, “zera” ezik; baita aurpegia ere, zapi bat gainean ezarririk. Eguzkitan, noski, hego errearekin. Hantxe zegoen zozo-gozoa hondarpean, haurrak landatzeko lanabesa bakarrik kanpora aterata, agerian…

Hartan, tirriki-tarraka, hara non agertzen diren bi atso, ez nondik eta ez handik. Belaunak baino begiak azkarragoak izaki, berehala bistaratu zuten buztan makotua hareatzan. «Jontxe! –esan zuen batek arra beteko aho zabalik–. Hahor tinta zuriko boli gorria. Belar gaiztoak, zainak luze-oker, alajaina». Eta: «Hamaika ikusteko jaioak gaitun», besteak, dena begi. Lehenengoak, makulua baitzeraman euskarri, makila muturrarekin ukitu batzuk egin zizkion buztan motzari… Eta tentetu egin zela, zera, tentetu odolkia! Beste gainerakoan, hondar pila azpi guztiak ez zuen zirkinik ere egin.

«Mundu hau ez dun zuzena, emakumea…», esan zion makuludunak lagunari. Eta honek: «Ez zeukan, ba, taju txarrik. Zergatik dion hori?». Eta erantzuna parrastadan pronto: «Hara bestea, berriz! Aditu-idan. Hogei urte nituenean, zera hori ikusteko amorratzen nindunan. Hogeita hamarrekin, gozatu egin ninan, gozatu. Berrogeirekin, gero, galdu egin ninan. Berrogeita hamarrekin, hurrena, amestu egiten ninan. Hirurogeirekin, hurrenago, erreguka eskatzen ninan. Hirurogeita hamarrekin, halakorik zenik ere; ahazturik neukanan erabat; ahazturik kuanto. Eta hara!, orain, laurogeirekin… natural-natural ernetzen hasi ditun edozein bazterretan, eta ni… makurtu ezin!!! Atarramentu onik atso zaharrak ez din».

Eta, tinkulun-tankulun, biak atzera etxera bidean zihoazela, lagunak albotik: «Ez dun arrazoi faltarik. Guk probatu, ttantta bat probatu dinagu; galdu, ordea, bost itsaso zabal adina bai. Honezkero ez dinagu, ez, atarramentu onik aterako. Zakil-aukerak lurrean arrasean nonahi!? Alferrik; makurtzeko gauden, ba, gu orain… Zera!».

Bizargorri, 2016-07-06

Ver Post >
ZERUA EDO INFERNUA
img
Jesus Mari Mendizabal | 28-06-2016 | 07:27| 1

Ekainak 25, larunbata. Gizon zarauztar bat hil eta, zeruko atera iritsi zelarik, horra San Pedro zain. «Ongi etorri, euskaldun jator hori. Bertan bizitzen betirako jarri baino lehen, usadio zaharrera, komeni zaizu egun bat infernuan eta beste bat zeruan pasatzea, ondoren zeure gustuko aukera egin ahal dezazun betiererako. Biak ikusi, biak baloratu eta zeuk aukeratu. Bietan bat. Gero damurik ez; nik ez nuke nahi». Konforme zarauztarra, eta hartu du infernura daraman igogailua, goitik behera.

Behin han, larunbata zela artean, atea ireki orduko, labe-etxea dena sutan blai uste eta… hura begien beteko edertasuna euskaldunarentzat: frontoia, sagardotegia, bolatokia, hariztia…; baita elkarte bat ere, non atarian bilduta baitzeuden bere lagun zahar guztiak! Hango agurrak eta besarkadak eta kontu zaharrak! Pilotan jokatu zuten, fueraketan; sagardotegian gero txotx egin eta soziedadean bukatu zuten, onddoak eta txuletak afaltzen. Kafea, musa, zurruta, kantua… Harekin, sobra ere, nahikoa ez eta, nahi zuenak aukera izan zuen damatxo polittekin jolasteko ere gero, bero, ero, zero… Deabru pare bat ere agertu zitzaizkien, txiste kontari eta dantzari; jatorrak mutilak.

Hango ikustekoak ikusita, igandez, konturatu orduko gora joan beharra zeukan nahitaez. Igogailura sartu, igogailuan igo, igogailuko ateak zabaldu eta ateburuan San Pedro berriz ere zain. «Ikusi duzu, noski, infernua; hona hemen zerua, egun oso baterako. Zoaz eta zabiltza…». Gizaseme zarauztarrak hogeita lau ordu irago zituen lainotik lainora saltari, lanbro zirinetan, hasieran; eta harpa jotzen kantari, ostarteak tarteko, atzenean. Luze iritzi zien hogeita lau orduei, luze kuanto!, eta aspergarri.

Astelehenean bertan, goiz agertu zitzaion zintzo asko San Pedro eta: «Egin duzu dagoeneko egun bat infernuan eta beste bat zeruan. Badakizu zer dagoen. Orain, betiererako!, zure aukera egin beharrean zaude». Jaun zarauztarrak ez zion berehala erantzunik eman; gogoetan egon ondoren, hala mintzatu zen: «Hau da atarramendua! Paradisua paradisua da, atseden toki lasaia; baldinbetan. Hala eta ere (esango nuke, ba!), infernua egokiagoa iruditu zait, niretzat behintzat. Infernua nahiago, hortaz».

Eta hara joan zen behera, behera… Ateak zabaldu eta… hura miseriaren gorria! Basamortua zirudien, zaborrez josia. Lagun zaharrak triste zeuden, adabakiz eta zarpailez jantziak, plastikozko poltsa beltzetan hondakinak biltzen. Bi deabru azaldu zitzaizkion (bizar-motzak biak, betaurrekodun ezpain bustia bata, eta motots luzekoa bestea), lehenagoko berberak, nagusikeriazko jarrera harroputzean, ttentte, ahoa bete hortz eta irri. Euskaldunak: «Ez dut ulertzen… Atzo dena zen polita hemen: frontoia, arboladia, neskak, lagunarteko afaria, kantua eta umorea… Gaur zerrikeriaz betetako toki basa da hau, eta nire adiskideak zorigaiztoan dirudite… Ez dut ulertzen, hara…!».

Astelehen hura E-26ko bozkatze biharamuna izaki, bi deabruak, flakoxta eta sssaltsssero, fanfarroi zebiltzan, zein ezkerrera zein eskuinera, bazterrak beren gisara antolatzen, kontrolatzen, berrantolatzen… Eta esan zioten gure euskaldun betiererako errukarriari, bi behatz erakusleak ziri: «Herenegun arte, hauteskunde kanpainan geunden, txokilio… Atzo, gure aldera emana duzue botoa; izorrai… Beraz, gaur, es lo que hay, a ver si te enteras; ixo eta kito, akerra larrean ito; aio, Pelaio; kaixo, moteil!!!».

Bizargorri, 2016-06-28

Ver Post >
BOTOA EMATEKO PRONTO
img
Jesus Mari Mendizabal | 22-06-2016 | 07:56| 0

Botoa emateko pronto badago dagoeneko hamaika tonto. Datorren igandean, han 26-J eta hemen E-26 izango denean, bozkatzera gonbidatuta zaude, nago, daude, daude, daude… Zertarako? Gu guztion politikari gidari agintari ugari izango direnak lau urtetarako izendatzeko, beren aulkietan paratzeko… Justiziaren aurrean denok igualak garela? Ez dirudi. Boto guzti-guztiei balio igual-iguala ematen zaiela? Hala dirudi. Boz-emaile guzti-guztiak igual-igualak direla!? Baita zera ere; zakurraren putza…! Azken egunotako tabarrak eta abarrak ahanzteko, egin ezazu nirekin barre pixka bat, boz-emaileen errealitatea negargarria da eta. Hona hemen bost adibide.

Bat. Gure etxekonak, auto berria zenarekin batera, autorako tresna polita, lanabes txorrotxa, aspalditxotik du erosia. Zertarako?, eta behin edo behin istripu kolpe gaiztoren batean bular-gerritako segurtasun uhala libratu ezinik geldituko balitz (halakoak ere gertatzen baitira inoizka), dzassta uhala moztu eta loturatik askatzeko, ahalik azkarren. Lanabes polit txorrotx hori, beti ere, autoaren atzeko aldean, maletategian eramaten du… Kaiku hau bere botoa emateko pronto dago.

Bi. Gure koinata, udararako, etxe bila zebilen atzo Malagan. Agentziako neskari galdetu zion ea iparraldea zein aldeetara zuen begiz jotako bizilekuak, ez baitzuen nahi inola ere eguzkiak etxean bete-betean eman ziezaien egun osoan. Neskak beste galdera batekin erantzun zuen: «Eguzkia iparraldetik ateratzen al da ba!?». Gure koinatak, ezetz, eguzkia sortaldetik, ekialdetik ateratzen dela (Atzo goizetik baino askoz ere lehenagotik, gainera!). Eta agentziako damatxoak: «Gertatzen dena da, ni ez nagoela tipo horretako gauzetan oso jarria…». Txaldan hau ere, botoa emateko pronto.

Hiru. Festa handia geneukala koadrilan eta Astigarragara joan ginen sagardo bila. Hamabina botellako bi kaja eskatu genituen, jakinik ehuneko 10eko beherapena agindua zeukatela… Sagardotegiko mutilak “bi kaxa bider ehuneko 10” biderkatu eta ehuneko 20aren beherapena egin zigun… Babo hau ere, botoa emateko pronto.

Lau. Joan den asteburuan, Tuteran lagunzahar batekin kalerik kale nenbilela, hara non topatzen dugun ezagun aspaldiko bat bere alabatxoarekin. Alaba hala moduz jantzia zihoan. Ez hori bakarrik; gainera, sudur-mintzetan uztai bat zeraman, eta handik lotua katetxo fin bat, ezker belarriko beste uztai bateraino. Nire lagunak zerbait ere esan behar, bada, eta: «Eta…, burua jiratzen duzunean, ez dizu kateak tiratzen?». Ezetz, ba, esplikatu behar izan zion gaztetxoak, belarria eta sudurra beti distantzia berean mantentzen direla, noranahi jiratu… Kirten hau ere, botoa emateko pronto.

Eta bost. Lehengoan, Londresetik bueltan, Bilboko Loiuko aireportuan nintzela, ezin aurkitu izan nuen bidaiako maleta kate garraiatzailean. Ekipaje galduen leihatilara jo nuen. Hango andreari nire maleta ez zela inondik ageri adierazi nion… Irribarretxoa eskaini zidan, lasai egoteko esanez, bera profesional eskarmentatua zela-eta halako kasuetan. «Azalduko zaizu, bai, handik ez bada hemendik. Baina –galdegin zidan–, zure hegaldiak dagoeneko lur hartu al du?». Inuzente hau ere, botoa emateko pronto.

Ez da atarramendu onik:  botoa emateko tonto, poto egiteko pronto.

Bizargorri, 2016-06-22

Ver Post >
ERRE-PIKA-PENA
img
Jesus Mari Mendizabal | 18-06-2016 | 16:49| 1

ETBn hitzetik hortzera azkenaldian entzuten dugunez, bi indar mota omen daude: indartu egiten zaituena bata, eta alferrikakoa bestea, sufrimendua besterik ez duena… Bakoitzak berea kontatzen duenez, nik nirea kontatu behar dut leial: arestiko baieztapen horren adibideetako bat ETB bera da maiz, hala 1ean nola 2an, salbuespen polit askoak salbuespen polit. (Dihoala hori, badaezpada, aurretik; bene-benetan).

ETBko txoria txio-txioka ari zaigu egunero esanez: «Txunditzen adituak gara». Horixe du, nonbait, tema eta lema ederki jarria. Eta ni, behintzat, zeharo nau txunditzen. Gu etxean euskal telebista (horrela minuskulaz hobekiago ageri da) ikusi eta entzun zaleak gara, nahiz batean nahiz bian. Afizioa diogu. Baina, txunditu ez ezik, erretzen gaitu batzuetan, pikatzen frankotan eta penatzen ere inoiz askotan.

Ez naiz ni nor programazioaren egokitasun estrategikoez, fikzioen balore artistikoez eta produktu berrien duintasunez lezioak ematen hasteko. Ez; Jainkoak goarda! Nik, eguerdian edo arratsean salan jartzen naizelarik, euskal telebista zintzo entretenigarria ikusi nahiko nuke. “Telebista”, bai, bada beti; “euskal” eta “zintzo” aldetik, ordea, herren dabil behin eta berriz. Txunditzen adituak izaki, agidanez. Eta horrek nau erretzen, pikatzen, penatzen.

Erretzen nau, txiskeroak zigarroa bezala, euskal (omen) telebista bigarreneko programa askoren filosofia ezkutu-gordeak: hemen denak erdaldunak ditugu, erdera konprenitzen dute, beraz erraza dago gauza! Eta noranahi doazela ere berriketariak euskal herrietara (igual dio den hiri handi, herrixka, kale, baserri, artzain, apaiz edo mediku…), kastillanoz egiten dute betiere elkarrizketa, bertakoa euskaldun petoa baldin bada ere. Erretzen nau ere, besteak beste, Patxi “Gatzagas”-en eguerdiko programak, berez politak; izan ere, lehiaketa horretan aurrera ateratzeko aukera hobeak ditu, bertako euskaldun gehienok baino, Mexikon, Madrilen edo Andaluzian jaio eta giro hartan bizi izandako beste edozeinek; Hego Amerikak hurbilago dirudi Iparraldeak baino; ingelesez edota Pantojaz jakitea hobe, euskaraz edota Mariz baino… Denon pluralitatea bai, baina geure singularitatea hainbeste baztertu gabe.

Pikatzen nau, mailuak sega bezala, tiriki-tauki-tauki, behin eta berrizko beti betiko iragarkietako piuren kalaka era aspergarriak. Jon Plazaolak bezala, nik ere: «Ez dut pazientziarik alferrikako gauzekin». Chuleta-txuleta, Cuadrilla-Kuadrila (a ze konparazioak!), mousse-mus, Danacol-Benecol… Perurena eta Sobera, Kaiku gehiegikeria. Telebista katez aldatu ohi dugu, edo mututu, derrepente, horietako mailu temoso dagoeneko gogaikarriren bat pantailaratzen zaigun aldiro; sarri, sarriegi…

Pena da, pena denez!, errepikapena hainbestekoa. Pena da eguerdiko Teleberri osoa gauean (ia) berbera ikusi beharra. Zer berri? Zaharrak berri… Pena ere bada (batzuetan, behintzat), iazko eta orain bi-hiru-lau urteko emanaldiak (musika, bisita, nobedade) behin eta berriz, berriro eta behin berriz ikusi beharra… Errepikapena sufrimendua dugu, alferrikakoa. EITBko zuzendariak berak esana da audientzia “pauperrimoa” omen dela ETB1ean. Jakina: gobernu txarra etxean, zakurren potroak eltzean. Baina, baina… «Badakisu, hemendik aurrera, excelente ez, Excellence!».

Bizargorri, 2016-06-15

Ver Post >
ITSASOETAKO PRINTZESA
img
Jesus Mari Mendizabal | 08-06-2016 | 09:39| 3

Iaz, ekaineko garaitsu honetan, bidaia gogoangarria egin nuen Mediterraneoan zehar, gure bi alabekin, Sea Princess trasatlantikoan. Ibilian genbiltzala, afaritako batean, adineko emakume gixen samar bat bistaratu genuen, jangelako mahaian bakar-bakarrik. Ikusi ere genuen zerbitzariek, ofizialek eta enplegatuek konfiantza handiz artatzen zutela, etxeko señora gisa. Harengatik galdegin nion gure mutil zerbitzariari, ustez-eta enpresako kide-edo izango zelakoan; baina, adierazi zidanez, kruzerontzian atzera-aurrera omen zebilen beti; beti-beti ez bazen ere, gehien-gehienean.

Gau batean behin, afaritakoak egin ostean kareletik haizea hartzera gindoazela, haren mahai ondotik iragotzean, «Gabon –esan genion–. Ontzi honetan ibili zale omen zaitugu…». Eta: «Bai, halaxe da; ni honetara nahia nago, aspalditxoan». «Bakar-bakarrik beti?», nik, eta: «Euskal Herriko erresidentzia bat baino merkeagoa da hau». «Zer? –nik–; nondik atera duzu konparazio hori…!?». Eta berak: «Esango dizut, ba; atsegin handiz. Jendeak ez daki. Ai, baleki…!». Berehalakoan, tablet bat atera zuen telazko poltsatik eta konta-kontari hasi zitzaidan, ni hitzik gabe utzita, muturik.

—Erresidentzia zaharrontzat, batekoz beste, eguneko 90etik 100 eurora bitarte kostatzen da. Galdetu, bestela, gure Gipuzkoa aldean. Sea Princess honetako egonaldia, aldiz (aurrez erreserba eginda eta erretiratuon deskontuarekin), eguneko 60 euro da. Beraz, kruzerorako 30-40  bat euro sobratzen zaizkit egunean-egunean eskuarterako. Hortik aparte, abantailak hemen bikainak dira, hamarrekoak! Begira:

«Bat. Propinatarako ez dut egunean hamar eurotik goitti behar. Bi. Eguna joan, eguna etorri, hamar aldiz ere jan dezaket egunean jangelan, nahi izanez gero; edo, kapritxoa izanenean, itsasontziko logela zerbitzua balia nezake; eta horrek esan nahi du, goizero ohean bertan gosaldu dezakedala. Hiru. Kruzerontziak hiru piszina dauzka, gimnasioa, festa-ikuskizunen bat gauero… Eder-suman gara sarri asko denok. Lau. Hortzetako pasta eta garbiketarako zera guztiak doan eskaintzen dizkizute. Bost. Bezero agurgarria zara zu hemen beti; behin ere ez numero bat, deitura hutsal bat. Propinatxo batekin zernahi duzu istanteko eskura.

«Sei. Lagun berriak egiten dituzu maiz-maiz. Zazpi. Telebista ez dabilela? Bonbilaren bat hondatu dela? Izarak…? Ez da arazorik: dena konpontzen dizute; barkamena eskatuz, gainera; ez daukat nire burua zertan bihurriturik. Zortzi. Mahaiko mantela eta ahozapia aldiro garbi-garbi. Bederatzi. Erori eta hezurren bat hausten bazaizu, kabinarik onenera eramango zaituzte, mediku, erizain, botika eta guzti. Hamar. Hego Ameriketara nahi duzula? Panamako Ubidea? Tahiti? Australia? Zelanda Berria? Asia…? Betiro izango duzu barkuren bat prest. Ez, hortaz, nire bila zaharren erresidentzia batera joan, kruzerontziko bidaldian izango nauzue eta.

«Eta bukatzeko, hamaika ikusteko jaioak baikara mundura, azken xehetasuna. Hiltzen naizenerako, nire familiarekin zeremoniarik merkeena adostua dut, eta aseguru konpainiarekin hitzarmena sinatua: kareletik botako naute itsaso hondora (sea floor) ni, itsasoetako printzesa (sea princess), batere gasturik gabe!, lurreko zerutik ureko zerura… Zerura edo zorura. Señora, señora, hiltzean zulora… Hauxe dago, ba, horra».

Bizargorri, 2016-06-08

Ver Post >
AISE-NAHIA
img
Jesus Mari Mendizabal | 01-06-2016 | 07:49| 3

Aise-nahia esaten diogu hemen, kolperik jo gabe gauzarik onenak errazki lortu nahi dituenari; alferrari, alegia; beste modu batera esanda, munduko zoriona zerutik jaitsia, berehalakoan ttak!, nahi duenari. Denok ere badugu aise-nahitik, asko-asko ez bada, pittin bat bederen. Aise-nahia da titiko ume nagia, aise-nahia da salako gazte putz-harroa, aise-nahia da eguzkitan erretako opilak janez musu-truk bizi den edozein… Geure hezur-mamiekin batera daramagu andre-gizonok, esanak esan, erraz alderako joera hori; barea baino gehiago mugitu gabe, Parisera iristeko antsia hori…

Horren haritik tira-tiraka, pasadizoa etorri zait gogora, eta xelebrea dakart hona gaurkoan ere. Ataungo senar-emazte adineko biri gertatua, omen. Hirurogeina urterekin, txiki-txikitatik sorgin ixtorioetan haziak izaki, beren zilarrezko eztei-egunean sorgin enkantari bat agertu zitzaien salara. Ez dakigu sorgin-haizeak hartuta halabeharrez, ala sorgin-salda edan zutelako aitona-amona biek, propio, kantatzen zutelarik mainontzi: «Ai, ai, ene! Ai, ai, ene! Bizkotxoan ezurrek itto bear naue!!».

Egon-egonean butakan etzanik zeudela, beraz, hara non derrepente sartzen zaien, auskalo nondik, sorgin enkantaria, eta jartzen zaien parez pare, maitagarri. Halaxe esan omen zien biei: «Senar-emazte zintzo eredugarri portatu izan zarete oraindainokoan hogeita bost urtez. Merezia duzue, hortaz, nire laguntzatxoa, hainbestetan eskatu izan duzuena. Iritsi da zuen txanda. Bakoitzak eska ezazue gogokoen duzuena, eta nik gogoa egia egingo dizuet».

Zain zegoela zirudien, eta, hitzok entzun orduko, agudo eman zuen eske-erantzuna andreak: «Nik mundu guztian zehar bidaia bat egin nahi dut, abioiez eta barkuz, globoan eta trenez, nire senar maitearekin. Arren eta arren, egin ezazu niregatik hainbeste». Sorgin enkantariak makila magikoa astindu zuen eta… tikili-takala-takala-tik!, abioi eta barku, globo eta tren, beharrezko guztien bidaia txartelak agertu ziren, ttak!, mahai gainera. Haren harridura eta poza esatekoak ez dira…

Gizonaren txanda hurrena. Istant batean pentsatzen jarri ostean, esan zuen: «Ondo da… Ez dago batere gaizki… Erromantikoa, zinez. Ez da abelera aldrebesa… Baina…, behin aise-aise eskatzen hasita, nik nahi izango nukeeena, nik nahi-nahi izango nukeena… –txutxuputxuka zizakatzen zuen–, barka, ene bihotzeko laztana, barka…, baina nik… neu baino hogeita hamar urte gutxiagoko neska-laguna nahi dut. Inondik ahal bazendu, bederen, sorgintxo ongile. Arren eta arren, egin ezazu niregatik hainbeste».

Mindu zen eta gaitzitu emaztea majo. Nahia nahia da, ordea; borondatea borondate. Eta, ez bat eta ez bi, sorgin enkantariak, agurearen agindua betez, makila magikoa astindu zuen, tikili-takala-takala-tik! Orduan, bat-batean, ttak!, hirurogei urteko gizona, artean gordina, laurogeita hamarreko agure xaharkitu bihurtu zen… Haren guztiaren akaberan, despedida gisa, hitzez ez baina bai ekintzez, sorgin deabruak hauxe eman zion aditzera gizasemeari: «Aise-nahia hi, hor konpon eta kaixo motel!». Izan ere, gauza jakina baita sorginak, enkantariak izan ala ez, beti-beti ez bada ere bai gehien-gehienean, andrazkoak izaten direla, andrazkoak kuanto.

Bizargorri, 2016-06-01

Ver Post >
BOST
img
Jesus Mari Mendizabal | 25-05-2016 | 07:47| 1

Gaur, maiatzak hogeita bost dituenean, bost pazientziaren beharrean zara, ondoren aurki datozkizun egunetarako. Bost gau ilun eta bost egun argi baitatozkizu, elkarren segidan, zein baino zein enparagarriago, higuinago eta nazkanteago. Sentidu korporalak bost diren arabera berean, bost zangotako zaldiak korri ezin…

Bihar bertan, aspaldiko plan eta proiektu, zeure langela edo liburutegia duzu atakatzeko asmoa: paper zaharrak kanpora, apal gainkargatuak arindu, txoko nahasia eraberritu… Etzi, berriz, hilabete justu barru hauteskundeak izaki, lagunxahar batekin joango zara, konpromisoz, bilera politiko batera: denek ahoa bero, hitz-mitz, promesa franko eta putza… Etzidamu, jarraian, familiako hil berriak direlako kausa, administrazio publikoarekin duzu hitzordua: paperak handik, paperak hemendik, bai baina ez, ez baina onean bai inoiz… Etzidamuagoan, hurrena, igandearekin, musika kontzertua herrian: doinu belarri gozagarriak entzuteko parada xarmanta (omen), ustez gozamena lagunen uste ustelean… Eta azkenik bosgarrenean, zerga-agentzian duzu derrigor presentatu beharra, haren lemari men eginez: «Ni zurekin izanen nauzu betiko; zorrak dizkizut kitatuko; atzetik naukazu, ez zaitut abandonatuko».

Egia esan, zizareak zure kontra berotu zaizkizu eta larri jarria zara dagoeneko, inon ezin kabituan. Halere, larriak ere irria bai baitakar inoiz, gainera datozkizun bost egunok señora harena ekarri dizute gogora, eta barrezka hasi zara. Bost aldiz bai, barrezka…! Joan da dama bat ginekologoarengana eta, azpiak eta barrenak miatu ondoren, medikuak: «Emakumea…, zu oraindik birjina zaude». Eta: «Bai; halaxe da, bai. Bost senar izan ondoren, gainera». Eta jaun ginekologoak, aho bete hortzekin: «Ez da posible, ezin liteke! Nolatan, baina…!?».

Señorak orduan: «Bost senar izan ditut, bai… Eta “bostak ematea” esaerak, ez badakizu ere, adarra jotzea esan nahi du euskaraz, txantxa hutsean ibiltzea. Eta neuri tokatu bostak, horra. Lehenengo senarra arkitektoa izan nuen: bost sos bai etxean, baina harekin denak ziren proiektuak, egitasmoak, itxurak… Bigarren senarra, berriz, politikoa tokatu zitzaidan: dena zuen promesa, beti zegoen bere bostean antzu bezain lehor… Hirugarren senarra, ondoren, funtzionarioa harrapatu nuen: harena guztia beti zen “bihar, bihar; niri bost axola; gaur, aukeran nahiago ez”… Laugarren senarra, hurrena, zer?, eta musikaria; harekin zer?, eta “jo” beharrean “ukitu” egiten zuen; bazekien hark bost joaren jolasez, jolin!»…

Istant batean isila sortu zen biak zeudeneko gelan… Hutsartea eraman ezinik, historia hartan zerbaiten falta bazela-eta, medikuak interes handiz galdetu zuen: «Señora…, eta… bosgarrena? Bosgarren senarra…!?». Orduan damak muzin samar erantzun zion: «Nire bosgarren senarra zerga-ikuskaria gertatu zitzaidan. Inspector de Hacienda bere esanean. Sukaldean, salan, ohean zernahi egiten niola ere, esker onik bost! Ipurditik ematen besterik ez baitzekien. Beti popatik ematen hura. Eta horrek niri bost…! Hahor, bada, nire bost senarren historia, eta nire birjinarena. Bostetan aipatu izan da bost zangotako zaldia; baina bost zangotako behorrak ere, ezin korri…».

Eta agur eta adio despeditu ziren, elkarri bostekoa emanda.

Bizargorri, 2016-05-25

Ver Post >

Categorías

Otros Blogs de Autor