Diario Vasco
img
AMATXU NEGARREZ
img
Jesus Mari Mendizabal | 29-05-2013 | 16:53| 0

Aspaldiko partez aurten, futbol ligako sailkapenean, Reala Athletic baino gooorago dabilenez (athletizaleek noski egingo luketen moduan), balia dezagun gure bolada ona, aprobetxa dezagun haien ikareria, kakeria, burla-haizerako. Uki ditzagun giharrean eta jo diezaiegun bibolina. Jo diezaiegun bibolina, adarra, harpa, gitarra eta tronpeta; ez taberna zuloan soilik, baita prentsa paperean ere, zer arraio gero!

Bezino edo etxekoneko ditugun aldetik, errespetua merezi dutela gizalegez? Zakurraren bibolina! Zenbat irri eta zirri egin ez ote diguten, okasio zale laineztu halakoek, gure txakal aldietan! Zenbat burla ez, temoso zikin amorratuek! Gu, mukizu zoldatsu herbal, beti; haiek, harro tente potente, betiko. Aurten, baina, pozik gaude gu hemen eta arpegi baltz haiek han. Gure txanda da jorako.

Topo egin dute atzo bi gizasemek trenean eta hasi dira berriketan. Zu, Donostiakoa? Ba, ni Bilbokoa, hara. Zu musikaria zarela? Baita ni ere, alafede. Bibolina jotzen duzula zuk!? Hauxe da kasualitatea: neu ere biolinista nauzu. Eta horrela… Halako batean, bilbotarrak: «Begoñako katedralean jotzen dudanean nik, gure Amatxuri malkoak irteten zaizkio begi bietatik».

Eta donostiarrak: «Ba, aurreko batean, Artzain Onaren elizan, nire bibolin saioa egin eta gero, beso zabalik jaitsi zitzaidan Jesukristo gurutzetik, eta hala esan zidan: ‘Hik, motel, askoz hobeto jotzen duk! Askoz ere hobeto, Bilbon gure Ama aldiro negarrez uzten duen beste txorimalo kaskilak baino. Alde ederra zagok hemendik hara, alde ederra dagoenez Donostiatik Bilbora, bibolinetik bilbolinera!’». Jainkoak esana, amen. Haiek han eta gu hemen.

Bizargorri, 2013-05-29

Ver Post >
HERENTZIA BILBON
img
Jesus Mari Mendizabal | 22-05-2013 | 09:30| 0

Zeru-lurren ikusgarri guztietan bilbotarren irudikorik ez omen da. Herentzia omen dirudi zeruak lurrari emana… Betidanik izan dira bilbotarrak haizatu samarrak eta oso iritziak. Euskal Herrian aspaldi dabiltza ahobero, besteok baino burua gorago ekarri nahian, Ogoño adinako kopeta erakusten dutela. Baina, eurek esango luketen moduan, zeinen jaunen seme ete doguz gizontxo horrek!? Zeinen damatxuren alabatxi, maribondilla hori!? Hona asteko historia. Aditu ondo.

Bilbo-Bilboko gizaseme batek, noiz hilko zegoela, bere atzen ordu larrietan bilarazten ditu ospitaleko ohe ingurura hiru seme-alabak eta andrea. Erizain bat ere tarteko zela, hasten zaie laurei herentzia partitzen, etxekoei azken borondatea adierazten. «Zuri, Gotzon -esaten dio seme zaharrenari-, Indautxuko etxeak utziko dizkizut. Zuri, Begoña –alabari-, Plaza Eliptikako apartamendu guztiak dagozkizu. Zuri, Sabin –seme bigarrenari-, gazteena zarelako eta, beraz bada, etorkizun borobil luzea duzulako noski, Iberdrola Zentroko bulego guztiak utziko dizkizut. Eta zuri, ene andre laztana, zuri, Isuzaki Dorreen eraikuntza oso-osoa».

Hartan, erizainak, ahoa zabalik eta begi biak zuringo, hala esaten dio andre kasik alargunari, miretsita: «Suertea zuena, alajainena! Hori da, hori, gizonaren aberatsa! Egundo halakorik…!». Eta erantzuna harena: «Zaude isilik, emakumea, zaude isilik. Gure gizontxo hau, aberatsa!? Baita zera ere! Esnezalea da-eta! Aitatu dituenak, berriz, esnea partitu beharreko puntuak. Gure herentzia Bilbon, zer?, eta lana, beharra. Beharra, beinke! Ezin konta ahalako aukera onez betea dugu hiria; zertako letxe txarra egin?».

Bizargorri, 2013-05-22

Ver Post >
NEKEZ ARI
img
Jesus Mari Mendizabal | 15-05-2013 | 16:52| 0

Nekazari hitza ‘nekatu’ aditzetik ote datorren jakiteko, zein gaur baino egun aproposagorik? San Isidro baita gaur, nekazarien zaindariaren eguna. Jakina da astegunetan soroan aingeruek goldatzen ziotela lurra, bera, ardi zaharra etzanda hausnarrean bezala, otoitzean omen zegoen bitartean. Jendeak ez dakiena da, ordea, asteburuetan, Moises eta Jesus adiskideekin batera, golfean aritzen zela Isidro, Jarama ibaiaren ertzean. Horra behingo kasua.

Hasi da Moises. Jartzen du pilota lurrean, hartzen du makila eta danba! Pilota, Jaramako uretara. Moises, lasai. Sartzen du makila lurrean, zabaltzen dira ibaiko urak, ematen dio berriro pilotari eta… zulora zuzen. Ondoren, Jesusen txanda. Astintzen du makila, danba!, eta hari ere uretara ihes egin pilotak. Hara, bada. «Zaudete pixka bat» esan eta ibai gainetik abiatzen da oinez, ematen dio pilotari (orduan pilotek flotatu egiten zuten) eta… zuzen-zuzen zulora, zera!

Hurrena, Isidro. Begiak zuringotuta errezatzen-edo ari baitzen orduan ere, mugi zedila esan behar izan zioten, hasteko. Pilota nolabait jo eta errekara. Uretara baino lehen, ordea, arrain batek urpetik irten eta jaten du bola. Urpera murgil egin aurretik, kaio-potorro batek irensten du gero airean arraina. Tximista batek geroago hegaztia jo eta, kiskalita, eraisten du lurrera. Lurrean hilik, mokoa zabalik, irteten zaio ahoko zulotik pilota eta, piririka, zuzen zulo erdira.

Nekazaria izango zen, noski, Isidro Torrelagunan; baina ez horratik nekatzen zena, nekez aritzen zena baizik; hau da, kolpe zorririk jo gabe, oso gutxitan lan egiten zuena, beti astiari eta aisiari jarrita. Ez baita gauza bera.

Bizargorri, 2013-05-15

Ver Post >
ZERGA-IKUSKARIA
img
Jesus Mari Mendizabal | 08-05-2013 | 09:47| 0

Urtero-urtero maiatzak, gereziondora lorearen ederra nola, halaxe dakar gure etxeetara zergaren tema. Hala hemen nola Jerusalemen. Iaz gertatua izan behar du, agidanez. Sinagoga bateko kontu-liburuak miatzera agertu zen gizaseme mehe luze azal zimur bat. Zerka-ikuskaria omen zela bera. Bertako errabino zorro handi talo-musuak artatu zuen bisitaldian.

Urteko kontu-liburu potoloa zazpi begiz aztertzen ari zela, errabinoarengana jiratu eta: «Bistan da ‒esan zuen bisitariak‒, argizaria erruz erosi duzuela aurten. Zer egiten duzue ttanttaka erortzen den argizari hondar erreusekin?». «Ba, begira ‒sinagoga-buruak‒. Jaso, gorde eta argizari egileari entregatzen dizkiogu ostera. Hark ordainetan, noizik behin, argizari kaxa berri bat erregalatzen digu».

«Ene, bada!», erantzun zuen ikuskari jaun mutur iharrak, erretxindu samarrik, bere galdera txorrotxari hain halako buelta dotorea eman ziola ikusita. Eta petral jarraitu zuen gero ere galdera tuntun gaiztoak egiten: «Gailetak ere ausarki  ekarriak dituzue… Zer egiten duzue gaileta horien guztien apurrekin?». Errabino zorro handia ordurako konturatua zen estu hartu nahi zuela ikuskariak, eta: «Ba, begira, antzeko antzera jokatzen dugu: denak ondo bildu eta gaileta egileari itzultzen dizkiogu. Hark, tarteka-marteka, gaileta kaxaren bat ematen digu gero musu truk». «Ondo da, ondo da», jaun luze azal zimurrak.

Burua hausten ari zen gizajoa, burua hausten kuanto, pentsaketan, errabino ernai hura ataka estuan nola arraio tximista jarri asmatu ezinda. Halako batean, hara non argitzen zaizkion burua eta begitartea, orain ikusiko duk hik!, bere kolkorako eginda. «Aizu, errabino; eta zer egiten duzue delako prepuzio edo buztan-mokoekin, horrenbeste erdainkuntzaren ondoren? Horrenbeste zirkuntzisio egin eta gero, zer, e!?».

«Ba, hemen ez da ezer ere alferrik galtzen ‒erantzun zion sinagogako buruak, bere talo-musuko begi ttikietan irri bihurria gordeta‒, hemen ezer ere ez denez alferrik galtzen. Ebakitako buztan-moko guztiak jaso eta gorde egiten ditugu, Zerga Biltzaileen Nagusiari Finantza Ministeriora bidaltzeko. Gero handik hark, noizetik noizera, urtean behin gutxi gorabehera, zakil bat bidaltzen digu, zakil konpletoa».

Bizargorri, 2013-05-08

Ver Post >
GEZURRIANDO
img
Jesus Mari Mendizabal | 01-05-2013 | 17:30| 0

Liburutxo bat utzi didate: Dialogando izenburuz, Arako goitizeneko kazetariak Ediciones Leyre Iruñekoan argitaratua, 1947an. Atzo goizean, beraz. Bitxia liburua, jostagarria, bi egunetan arrapastaka irakurri berri dudana. Jostagarria, Iruñeko eta inguru herrietako orduko jendeen eguneroko gorabehera poxpolinak irri eta ziri kontatzen dituelako; bitxia, euskara galdu ondoko gaztelania gaiztoan idatzia dagoelako.

Hemen inola kabitu ezin ahala adibide bada liburuan. Esaterako, etxe izenak: Aberatzechea, Chacurrabelcherena, Belaunzachiquienea, zaizurierena… Esaterako, testuan hitzetik hortzera datozen esamesak: dos cerras de pan y chistor, con lo muquizu y zarratraka que es, está siendo mucho moldagaiz… Atentzioa ematekoa da, bestalde, zenbat aldiz datorren guk Goierrin hainbeste erabiltzen dugun “cuanto” delako hori (esan nahi baitu, noski, jakina, pues claro que): así era cuanto, no l’hacen cuanto, ya teníamos cuanto…

Ehunka pasadizoen artean, berriz, bat hau. Joan da atso bat alaba bisitatzera Iruñera. Goiz batean topo egin du kalean gizaseme batekin eta, hau-ta-hori-ta-hura, egin dute truke tratua. Haraxe bertara, arratsaldean gizonak ekarri du zakutoan kilo bat azukre zuri, eta atsoak bi kilo babarrun beltx. Elkarri materiala erakutsi eta trukatu dituzte; eta kaixo motel, adio dama. Etxean gero zer?, eta azukrea bai gain-azalean, baina azpian dena hondar eta zerrauts! Haserako haserre-suaren ostean, atsoak alabari: «Por haberme guezurriado! Alubias también ser viejas, tienen polilla. A los cherris chiquitos solemos echar con remolacha y patata». Horra gezurretan egia atera. Gezurriando, kuanto.

Bizargorri, 2013.05.01

Ver Post >
KUTUN MIRAGARRIA
img
Jesus Mari Mendizabal | 24-04-2013 | 15:40| 0

Antigoaleko gauzen denda batera sartu zen gizonezko ibiltari astitsua, munduan abelera alda ziezaiokeen kutun edo amuleto deabruzko baten bila. Hau hartu, hura ukitu, bestea begiratu, azkenean arratoi ikusgarri bat bistaratu zuen apaletako batean. Polita zen, brontzezkoa, egiantza handikoa. Ederretsi eta gustatu. Preziorik inondik ageri ez-eta, dendariari hots egin zion. Ea zenbat eskatzen ote zuen, ba, brontzezko arratoi harengatik. Dendariak hala erantzun zion: «Irudiagatik, hamabi euro; historiagatik, berriz, bostehun euro gehiago». Eta bezeroak orduan, baldinbaitere: «Tori hamabi euro. Historia ez zait interesatzen». Eta arratoi (edo, nahiago bada, kutun) erosi berria aldean hartuta, kalera jo zuen ostera, pozik.

Kalean ibiltari joan zihoala, hara non hasten zaizkion estolda-zulo, zokondo zikin eta bazter lekuetatik bene-benetako arratoi bizi-biziak irteten, hemendik bat, handik bi, eta bere atzetik segika jartzen. Harritu eta larritu zen gizona, jakina, eta pausua azkarragotu egin zuen. Tipi-tapa! Bizpahiru kale beherago, ordea, atzetik segika zekarren arratoi kopurua ikaragarri handitu zen; hainbeste handitu ere, non iduri baitzuen hark animaliatxo karrankarien manifestazio erraldoia, Hamelingo txirulariarena, guztiak ere asaldatuta, garrasi eta mehatxu. Itsasertz aldera zihoan. Une batez konturatu zen han milioika arratoi bazekarrela ondotik, presaka eta korrika, geroz eta hanka-joko biziagoan. Larriak eta izuak total hartuta, portura orduko, itsasora bota zuen airean bere kutuna, arratoi irudi brontzezkoa; alaporai! Eta hara: gainerako arratoi guztiek ondoren uretara murgil egin ez zuten, bada!? Esan gabe doa noski, denak ito egin zirela, ez putzu txikian.

Atzera arestiko dendara itzuli zen gure gizona. Dendariak, aurrean ikusi zuenean, zera esan zion, irriño batez: «Horra, horra… Zuk ere historia jakin nahiko duzu, ala?». «Ez, ba. Nik jakin nahiko nukeena da, ea irudi kutun miragarririk ba ote daukazun bankari, politiko, tele-figurin, sindikalista eta gisa horretako jendailarenik». Eta dendariak honela eman zion akabera kutun miragarrien historiari: «Ai, ene, bada, gaixoa! Zer nahi eta huraxe, inork ezin du ase».

 

Bizargorri, 2013-04-24

Ver Post >
BELAUNALDIA
img
Jesus Mari Mendizabal | 17-04-2013 | 16:39| 0

Goizero ohi duen legez, txapel beltza jantzita, zilartutako ile-bizarrekin, buelta bat egitera atera da aitona etxetik. Hirurogeitaka urte bizkarrean eta belaunak higatuxeak eraman arren, aski bizkorra du pausua. Lehen minuturako, etxekoneko amona ikusi du, haur-organ bilobatxoa paseatzen; bigarren minuturako, auzoko beste aitona bat, biloba koxkor bi esku banatatik hartuta; aurrerago, haur jolastokian, lauzpabost aitona-amona, bat agure xahar-xahar baten ondoan jarrita, eta besteak, nork titiko umea duela, nork hanka-gorri bihurria, beren bilobatxo samurrei begira. Begirale denak dira belaunaldi berekoak.

Zer pentsatua eragin dio horrek gure aitonari. Auzoan, hogei etxeetatik erdietan bai, hau da panorama (baita berean ere): hirurogei bat urteko matrimonioa, baten ama ez bada bestearen aita, edo biak (eztula baino zaharragoak biak ere), gau eta egun gobernatzen; jai eta aste, berriz, bilobak zaintzen eta alaba-suhiei edota seme-errainei tupper beteak paratzen. Hala egin du aitonak kolkorako: «Aurrekoa bat eta ondokoak bi, hiru belaunaldi batera gobernatzea tokatu zaiguk guri; bizialdian gerrarik ezagutu ez duen lehen belaunaldikooi, to gerra moda berria zaharraldian! Adindu denak laguntza nahi duela? Gaur arte, akaso. Gaur, adindu eta zureak egin du».

Bezperan ikusitako komiki-biñeta oroitu du gero. Aitona bat butakan abaildua, zangoak zabal-zabal, tximak nahas-mahas; sala azpikoz gora, milaka objektu lurreko apalean utzita… Sartzen da kaletik atsoa eta, izututa, esaten du: «Ene, bada! Lapurrak, ala!?». «Ez, ez. Bilobak izan ditut bisitan». Eta andreak orduan: «Ezta bertatik gerra pasa izan balitz ere halako kuxidaderik».

Bizargorri, 2013-04-17

Ver Post >
HABIARENA
img
Jesus Mari Mendizabal | 10-04-2013 | 08:32| 0

Egunotan, jaiki aldioro, birigarroaren eta urretxindorraren kantak dituzu entzuten, sahatsaren adarraren puntaren puntatik, ari eta ari, txio eta txio, ari direla kantari. Etxeko hormetan gora huntza hostoberritu zaizu eta, egunetik egunera, dena ari da terrazan berdatzen eta edertzen. Loreontzietan, emazteak iaz ekarri tulipanak lirain zaizkizu luxatu eta pinpirin xabaldu, hori, urdin, gorri, more. Auzoan, zoragarriak daude gereziondoak loretan, dama gazte ezkonberriak iduri…

Txorien kanta, hostoen dantza, loreen koreografia… Zer egiteko, baina, duzu udaberria, habia berria egiteko ez bada?; habia berrian jostatzeko ez bada?; habia berria biziarazteko ez bada? Zer arraio egiteko, demonio pattattas!?

Ez baitira igualak zuta eta zeharra; zuta eta zeharra igualak ez direnez, kuanto. Hala esan ohi da ehunen josketan, eta halaxe izan ohi da egunen jostetan; zure aspaldiko biziaren martxan. Jostunen josketan, denbora joanean, ehunak zirtzil jario; eta zure jostetan, udaberriak etorri eta udaberria joan, egunak geroz eta gutxiago balio.

Joan doa denbora, izan ere, udaberriak igaro ahala. Eta denborak ez du errukirik. Orain zara zu konturatu, dagoeneko asto xahar motela zaudenean. Ez da egia urtero udaberri omen delakoa; udaberria bat eta bakarra baitago bakoitzarentzat. Bizitzaren liburua etsipenaren lezioa duzu; etsipenarena eta nostalgiarena, hots, itzuli nahiarena. Zut eta zut, ezin itzuli zara, ordea, zure behingo udaberri bakarrera. Eta albotik jota, zehar-zeharka, bazterrean uzten zaitu aldian aldiko udaberriak.

Xalbadorrena: «Martxoko hormak galduko duen lore pollit goiztiarra ta eihartzerat bortxatua den haizeak hautsi abarra: zure bihotza ez ditaikea gauza horier konpara?». Gustavorena: «Horra aurten ere enara xumea, habia bat leihopean jartzera. Zure ederra, zure ditxa (zaudea!) ez dator atzera». William-ena: «Ez nekatu gehiago bururik horrekin, hire asto motela ez duk-eta joango egurtuagatik bizkorrago». Anonimoa: «Eguna akabo; hau komeria: akabo erromeria!».

Eta, beraz bada, bukatze alde, hona hemen puntua, zeuk berts(i)oa osa dezazun, Biotz eritua-ren doinuan kantatzeko: «Iazko habietan aurten txoririk ez». Iazko habietan aurten txoririk ez…

Bizargorri, 2013-04-10

Ver Post >
KASUA
img
Jesus Mari Mendizabal | 03-04-2013 | 17:19| 0

Sarean dabil gutun famatu xelebrea. Ez omen da atzo goizekoa; bai egiazkoa, agidanean. Frantses baten kasua da, euskaraz dakardana, entreteni zaitezen. Zoaz astiro… «Defentsa ministro jauna. Hona hemen nire kasua. Arren dizut erregutzen, otoi, soldadutzatik libra nazazun. Begira. 24 urte ditut eta 42 urteko andre alargun batekin bizi naiz, ezkonduta. Andre horrek 25 urteko alaba du, dagoeneko nire alaba ere badena. Bestalde, nire aita neska horrekin ezkondu zenez (gure alabarekin, alegia), aita suhi bilakatu zait. Beraz, gure alaba, errain ere badudana noski, nire aitarekin ezkontzearekin, neure ama bilakatua da.

Emazteak eta biok seme bat izan berri dugu urtarrilean. Haur hori nire aitaren emaztearen neba gertatu da; baita aitaren koinatu ere. Gisa berean, nire osaba da, neure amaren neba da eta. Neure semea, nire osaba, alajaina…! Aitaren emaztea, azken Gabonetan, mutikotxo batez erditu zen. Ume hori, aitaren semea denez, anaia dut; gainera, biloba ere bai, nire emaztearen alabaren semea da eta. Ondorioz, neure bilobaren anaia naiz orain; eta, etxe guztietan inoren amaren senarra haren aita baita, atera itzazu kontuak: nire emaztearen aita nauzu, eta nire semearen anaia. Beraz, bada, ni neure buruaren aitona!

Horregatik, ministro jauna, arren eta arren erregutzen dizut kontsidera dezazula nire kasua, kuarteletik etxera berehala itzul nazaten. Zeren eta, inolako zalantzarik gabe, inongo legek ezin onartu baitu aitonari, aitari, semeari eta bilobari, laurei batera, soldadutza eginaraztea. Besterik gabe, nire eskaera bidezkotzat iritzi eta ontzat emango duzulakoan, errespetu osoz agurtzen zaitu, X-k».

Bizargorri, 2013-04-03

Ver Post >
KARTAZALARENA
img
Jesus Mari Mendizabal | 27-03-2013 | 10:03| 1

Vatikanoko konklabe edo giltzapeak ke zuria ohi dakar, eta ke zuriak, aita santu berria. Azken Frantzisko (Patxi?) honekin ez gara ikusi zaharrak. Zenbat isil-misil, zenbat azpilan, zenbat misterio bien bitartean, ene Jesus! Misterioetan misterioena, ordea, kartazalarena izan da azken astean. Ez kontu berria delako, ez. Izan ere, kartazal misteriotsu baten legenda mendez mende ibili izan da Erroma inguruan, munduan askorik zabaldu ez bada ere halakoaren notiziarik.

Aita santu berri bat izendatu aldiro eta orduko, egundo hutsik egin gabe, juduen errabino buruak bisita egin izan du Vatikanora. Ohiko agur, bejondeizula eta abarren ondoren, kartazal itxi bat eman izan dio eskutik eskura kristauen buru berriari. Halaxe egin bide du joan den astean ere Frantziskorekin Ricardo Di Segni jaun errabino Erromakoak. Kontatzen dute, hala egin izan duela aldian aldiko errabinoak joan deneko azken bi mila urtean. Kontatzen da ere, lehen-lehenengo aldi aspaldikoan, judutarren buruak kristauen buruari kartazala luzatu zion unean, kardinal batek aita santuari belarri iskinera zerbait kontatu omen ziola ahopeka, eta hark, kopeta belztuta, muzin egin omen ziola errabinoari; alegia, uko, ezetz, alaporai!

Tradizioa izan omen da jokaera hori berbera aita santu berri bat izendatu izan den aldiro. Nola mantendu ahal izan den ohitura hori? Bada, aldian aldiko errabinoak kartazala ondo gorde eta, hura hiltzean, hurrengoari pasatzen zitzaion; kardinalen artean, berriz, batek bakarrik ohi zekien misterioaren berri, eta, hil aurrean, beste bati aitortzen zion. Harik eta (Pio XII.arekin; Jean-Claude Carrière kontu kontari famatuaren esanean, behintzat), harik eta kardinal misterioaren jakituna, ustekabean, azkarregi hil zen arte: hurrengo inori sekreturik pasa gabe, jakina. Harrezkero, ez da inor izan aita santu berriari belarri iskinera deus esan dionik. Hala eta guztiz ere, tradizioari jarraiki, ondorengo aita santu guztiek, Juan XXIII.ak, Pablo VI.ak, Juan Pablo I.ak, Juan Pablo II.ak eta baita Benedikto XVI.ak berak ere, muzin egin izan diote errabinoari: uko, ezetz, alaporai!

Eta orain etorri da nobedadea… Azken aita santu berri honek, Frantziskok, tradizioa hautsi egin bide du: muzinik egin gabe, kartazal itxia hartu ez dio ba eskutik eskura juduen buru arestian aipatuari, diotenez, joan den astean bertan! Ondoren gero, kamarlengo izanarekin batera gelatxo batean itxi da, agi denez, aita santua, kartazala ireki dute eta… faktura gisako bat agertu omen zaie. Oso-oso zaharra, hori bai; papera, lodia, desegiteko zorian zuela. Hasi dira irakurtzen eta tutik ere ulertzen ez hala batak nola besteak. Antzinako hizkuntza zahar ezezagunen batean zegoen, nonbait, idatzia.

Istant batean, konbokatu dituzte Erromako exegeta eta hizkuntzalaririk adituenak; aztertu dute elkarrekin kartazal barrengo paper xaharra; eta, denbora asko baino lehen, erabaki dute zer zen zera hura, zalantzarik batere gabe: Jesusen eta apostoluen azken afariko faktura omen zela, alajainkoa!

Harritu zen seko Frantzisko aita santua, pentsatuz, nola arraio ager zitekeen gaur egun orain bi mila eta koska urteko zor-papera, Jerusalengo taberna batekoa, Vatikanon. Di Segni errabinoari etorrarazi gero, eta kartazal harrigarri harengatik galdetu zion… Baietz, juduak, baietz; benetakoa zela faktura-orri xahar hura, hogei mendez belaunaldiz belaunaldi gordea eta zaindua; eta, bere garaian afari hura inork kristok ordaindu ez zuenez, gerora bi mila eta gehiago urtean komeria latzak izan zirela aita santuekin, komeriak kuanto latzak! Judutarrek setati kosta ahala kosta kobratu nahi zutelako, eta kristauek egoskorkeriaz zorrik inola demontre ordaindu nahi ez zietelako. «Eliza katolikoak ‒bukatu bide zuen Di Segnik‒ izan du ba, eta badu oraindik ere, arraiopola!, zor zahar ziztrin hau berdintzeko adina sos. Ordaindu beraz, bada! Jakinik gainera, guk, juduak izan arren, xentimorik ere gehitu ez diogula interesetan afari hartako fakturari, harrigarria badirudi ere».

Ziur ez dakigu; baina, antza denez, Frantziskok, joan deneko astean, kitatu egin du zorra, behin eta betiko. Ez dakigu, lastima!, zenbatekoa zen faktura,  inork txintik atera nahi ez duelako. Eta ez dakigu ere, tamalez, gorde hala saldu hala erre, zer atarramentu egin duten harrigarrizko fakturarekin eta misteriozko kartazalarekin. Auskalo; harrapa ezazu elizako txoria buztanetik!

Bizargorri, (2013-03-27)

Ver Post >

Categorías

Otros Blogs de Autor